'Beachy Brighton' met Sarah

Om een indruk te geven van mijn uiterst gezellige bezoekje aan mijn favoriete Duitser (Sarah) .. en op verzoek van mijn grote vriend Gert .. hier wat kiekjes van mijn korte verblijf in 'lovely Brighton by the sea'!!


'Pianospelen bij Hamleys'


'Fun at the beach..'


'More fun..'


'and more...'


'..doorgaan, altijd maar doorgaan?'


'...all together now!'


'Yahoooo..'


'Yahoooo too..'


'..feet up in the air'


'samen op de foto met de zee op de achtergrond, poging 1..'


'..poging 2'


'poging 3276..gelukt!'


'Sarah ingegraven.. een hele klus!!'

Het moge duidelijk zijn dat we het erg naar ons zin hebben gehad!! :)

Afrika 2007

(Klik voor vergroting)

Idyllisch Galibi

Na prachtig Palumeu was het nu de beurt aan geweldig Galibi!

Tussen beide tripjes in hebben Lieke en ik niet stilgezeten maar ook niks uitbundigs meer beleefd! Vooral gewerkt en getypt aan ons verslag want jaja dat moest af! Met oog op Galibi, ons laatste Surinaamse tripje voor deze stageperiode, werkte het alleen maar stimulerend om sneller te typen zodat we met een relaxed gevoel konden genieten van deze perfecte afsluiter.
Tijdens ons werk in de receptie viel ons blik vaak op de kalender met daarop omcirkelt de datum van vertrek en even prominent aanwezig de datum van aankomst van Lieke’s ouders. Stress! Maar alles is goed gekomen...
27 april stonden we op Zanderij te wachten, ik met de autosleutels van de bedrijfsjeep in mijn broekzak.. jaja.. Men was van mening dat we de ouders van Lieke echt niet in ons trouwe bakkie konden vervoeren dus kreeg ik de sleutels toegestopt van de bedrijfsauto, hmm airco, CD-speler.. best comfortabel!

De eerste paar dagen waren voor pure ontspanning op het resort in combinatie met een stevige wandeling op Brownsberg & daarna was het tijd voor Paramaribo, waar Lieke & ik dan ook eindelijk eens Fort Zeelandia hebben bezichtigd!

Woensdag was het dan zover! Op naar Galibi! Norman (onze gids) is ons vroeg op komen halen bij het hostel waar we in een uiterst Nederlands weertje op weg naar Albina gegaan zijn. (Dat weer schijnt onlosmakelijk verbonden te zijn met de komst van Lieke’s paps & mams). Bij Albina klaarde het gelukkig een beetje op zodat we droog bleven in de boot. Vanaf Albina vertrekken alle bootjes naar Galibi namelijk en dat is nog wel een uurtje varen, dus in de regen is dat net iets minder leuk.. Het water was ook niet onstuimig waardoor het een uiterst prettig vaartochtje bleek, onderweg zijn we ook nog uiterst vriendelijk welkom geheten door dolfijntjes!! Heel leuk, maar ze waren me te snel af om op de foto vast te leggen.
Die dag nog wat rondgewandeld op Galibi, beetje gezwommen en gezond tussen de palmpjes, best uit te houden allemaal! ;) Die avond stond ons uitstapje naar Baboesanti op het menu. Bewapend met regenjassen en camera’s op naar de schildpadjes!
We hadden meteen geluk, vlak bij de boot was een ‘green turtle’ alias Krapé net aan land gekomen en bezig haar nest te graven. Een schildpadje van ongeveer een metertje. We hebben het hele proces kunnen volgen en nog wat foto’s kunnen schieten (die beestjes zijn namelijk helemaal in trance wanneer ze eenmaal aan het leggen en dan jaag je ze niet meer terug de zee in met licht).. even de potjes opgetild en zo de eitjes op de foto gekregen! Nadat ze terug de zee in waggelde meldde de gids Dino dat alle schildpadden het hetzelfde deden en dat we teruggingen.. een beetje een anticlimax na zo’n indrukwekkende gebeurtenis. Maar het weer was ook omgeslagen en het water ruig, in andere woorden, we moesten terug en waren drijfnat bij terugkomst op het kamp, maar dat is in een Surinaams klimaat niet zo’n ramp!

De volgende dag hebben we nog een kleine rondleiding gekregen over het eiland van gids Dino, maar hebben we vooral heerlijk genoten van een lekker warm zonnetje aan het water!
We hebben Norman gevraagd te regelen die avond er nog een keer op uit te kunnen gaan met de boot, in de hoop nog meer schilpadden te kunnen bewonderen, en dat was gelukt. In de hoop de grootste soort, de lederschildpad, te kunnen zien zijn we de rivier overgestoken naar Frans Guyana, jaja illegaal ja, maar daar waren er al heel veel gezien en dat terwijl het seizoen voor deze zeeschildpad pas eigenlijk eind mei, begin juni begint. De stoute slippers dus maar aangetrokken en illegaal aan land gegaan op het strand van Frans Guyana. Ditmaal zonder wolken en dus met heel veel meer zicht op het strand vanwege het maanlicht, een prachtig gezicht! Na dit mooie witte zandstrand flink bewonderd te hebben in het maanlicht kwamen we de eerste schildpadden al tegen en ja hoor we hadden geluk “LEATHERBACKS!!” Wat een gigantische beesten zeg, schildpadjes van 2 à 2,5 meter lang met een kop van formaatje basketbal. En vanaf dat moment kwam de ene na de ander aan land, ik ben de tel kwijtgeraakt na verloop van tijd.. Heel indrukwekkend!
Er is op Franse Guyana ook een onderzoekscentrum voor de schildpadden en dus zagen we veel vlijtige onderzoekers over het strand rennen met allerlei appartuur; computerchip-lezers, spuiten, GPS-systemen, weegapparatuur.. heel tof om te bewonderen allemaal! En het ging redelijk makkelijk aangezien de lederschildpad veel minder schuw is als de andere soorten en dus minder snel terug de zee in gejaagd zal worden. Als ze terug de zee in gaan dumpen ze hun eieren namelijk in zee en dan gaan ze allemaal verloren! Ze hebben met pijn en moeite 1 schilpad weten te wegen, voor m’n neus, en dat beestje (het was nog een ‘kleintje’) woog slechts 433 kg (!?!). Het zal maar op je gaan zitten...!!
Zeer voldaan en onder de indruk van een superavond vonden we onze weg terug naar onze boot en het kamp, waar Lieke’s moeder vol verwachting op ons wachtte.
De heldere nacht leende zich uitstekend voor een hangmatavontuurtje, oftewel op met de hangmat naar het water! Daar hebben we de hangmatten tussen de palmpjes geknoopt en zo ben ik met het uitzicht van de silhouet van een palmboom tegen een heldere sterrenhemel weggezakt in een diepe slaap.. wat wil een mens nog meer?? Onbeschrijflijk! Helaas werd ik later rus verstoord in mijn schoonheidsslaapje door ‘Alleng’, oftewel regen! Snel de hangmatjes losgemaakt en naar het dichtstbijzijnde hutje gevlucht om daar de rest van de nacht rond te hangen (letterlijk).
Toch was het weer ons goedgestemd want de volgende dag in de boot was het weer droog en zonnig en met een omweg door het Commewijne gebied (ouwe plantages en veel koloniale gebouwen) kwamen we weer terug in Paramaribo!

Een perfect uitstapje en ideale afsluiter van ons Suriname avontuur! Ik wil de winnaars van de Suriname Cup Klaverjassen, beter bekend als de Thomsons nog erg bedanken!! JIn de regen, maar met veel goede moed en zin, al zingend op naar Albina/Galibi!!Lunchen met roti tussen de palmpjes..Ff zonnen!Een schildpadje! Leatherback.. slechts een metertje of 2!

.. en dat was het dan weer jongens en meisjes, ons avontuur zit er weer op! Nog een paar daagjes en dan stappen we in het vliegtuig naar Amsterdam en komen wij naar huis, tot dan!!

Liefs Anne

P.S. Lieke en ik zijn niet in het overstroomde gebied dus NO WORRIES everybody... we hoorden zelfs voor het eerst van de overstromingen door een 6-tal smsjes uit NL .. hopelijk blijft het bij ons droog en anders staat ons huis heeeeeeeel hoog op palen, dus we houden het nog wel 6 daagjes denk ik!!

Het ‘kurimano’ Palumeu

(Heb weer erg veel moeite gedaan met de foto's het wilde allemaal niet echt lukken, nu zijn ze klein of vertekend in kwaliteit..hopelijk toch een leuke update alsnog..)
.........................................................................................................

Oftewel het mooie Palumeu! Wat een toffe trip!
..
Sfeervolle hutjes aan de rivier…
..
Wanden van groene woudreuzen aan de rivieroevers...
..
Hangmatjes aan het water...
..
‘Picknick-eilandjes’...
..
Stroomversnellingen, watervallen, jungletochtjes...
..
Gereedstaand kopje thee bij het wakker worden..
..

Wat kan ik nog meer vertellen?? Het was echt heerlijk!! We zijn er 5 daagjes tussenuit geweest maar het voelde als weken, zo heerlijk hebben we ontspannen en genoten van het oord, indianendorpje Palumeu.
Het begon al bij de vlucht er naar toe, in een klein vliegtuigje suisden we over de broccoli-toppen van het oerwoud en konden we nog wat herkenningspunten in het Surinaamse landschap bezichtigen; de goudmijnen, de bauxietgronden, het stuwmeer, en nog een paar dorpjes aan de Suriname rivier. Bij aankomst bleken wij de kleinste groep sinds jan/feb en dat is ook niet zo moeilijk als je maar met 4 man bent. Er was nog een tweetal dat op het allerlaatste moment af had gezegd en dus restte ons het gezelschap van Anke en haar vader, Paul. Er rende ongeveer 7x zoveel personeel voor ons rond...
We hadden keuze genoeg uit hutjes, hangmatten en zitplaatsen in de boot door ons kleine aantal en dat beviel uitstekend!! In alle rust en stilte wiegde je een beetje heen en weer aan het stille water van de Tapanahony-rivier in je hangmatje, tijdens de boottochtjes had ieder een bankje voor zich, wat in de meest relaxte, onderuit-gelegen houdingen resulteerde, en wat we ook wilde ondernemen alles kon want voor een klein groepje is al snel iets te regelen.
Het moge duidelijk zijn dat ik met volle teugen genoten heb.. paps, mams, thanks!!

Dag 1 hebben na aankomst met het vliegtuigje vooral doorgebracht in bikini en sarong op ‘picknick-eiland’ Palawa. Heerlijk gezwommen in het frisse rivierwater, en de nodige bak&braad-plekjes opgezocht op de rotsen! ’s Middags werden we welkom geheten met Pepra Watra en Cassiri, peperwater en alcoholisch cassavesap, door het dorpshoofd. Die avond verkeerde ik een algehele roes en heb ik de hele avond slaperig in een hangmat doorgebracht, vooral luisterend naar de gesprekken van de rest en wegdromend in deze idyllische omgeving.Welkom bij de aankomsthal..eh hut...nice..ons vliegtuigje..hops..dat ben ik dusnice view...

Bak en braad stand...

Dag 2 begon met een heerlijk kopje thee (mèt koekje) na ontwapening uit mijn diepe coma. Met mijn kopje in mijn hand parkeerde ik mijzelf op de rand van de veranda en genoot van mijn uitzicht op de rivier.. het was vroeg dus hoorde je slechts wat vogels tetteren, zag je de mist nog boven de boomtoppen hangen en peddelde er een vroege indiaan gewapend met visgerei langzaam voorbij. Goed begin van een perfecte dag!
Na een heerlijk ontbijtje met versgebakken broodjes, gekookte eitjes, vers fruit en een ruime keuze uit broodbeleg waren we klaar voor onze tocht naar Potihill, een slechts 90 meter hoge berg een half uurtje varen van Palumeu. 90 meter klinkt niet echt indrukwekkend natuurlijk, maar ik moet erbij zeggen dat je die 90 meter vooral in de laatste 100 meter aflegt. Eerst rest je een flinke wandeltocht vanaf de rivier naar de voet van de berg en dan komt de klim naar boven. Maar het was zeer goed te doen en zeker de moeite waard want boven wachtte ons een mooi uitzicht over het oerwoud, en een geschild sinaasappeltje. Op de terugweg wachtte ons in de boot nog een verfrissende verassing in de vorm van een watermeloen die het tochtje perfect afsloot!
Na de lunch besloten we niet zomaar te gaan zwemmen maar werden we met de boot bij de samenvloeiing van de twee rivieren die de Tapanahony-rivier vormen gedropt in zwemvestjes.. en zijn we zo met de stroming langzaam maar zeker terug gedobberd voorbij het indianendorp langs, erg tof! Ook ’s avons had Henki, de gids, nog iets bijzonders voor ons in petto. We mochten wederom plaatsnemen in de boot voor een nachtelijk vaartochtje, wellicht op zoek naar kaaimannen maar vooral genietend van de geluiden en adembenemende uitzichten bij een heldere sterrennacht met een mooie maan. Je wil niet weten wat een fantasierijk persoon als ik wel niet kan zien in de contouren van de woudreuzen tijdens zo’n tochtje.. was helemaal super!ons uitzicht in de ochtend...sarong, sarong en nog een (s) sarong...net echt met zo'n mes he??jammie!hang hang...

Dag 3 op naar Mabuka, een heerlijk strandje ongeveer een uur varen van Palumeu, gelegen tussen verschillende stroomversnellingen en een heuse waterval. Het tochtje ernaar toe was al heerlijk in de boot, maar het uitzicht vanaf Mabuka op de stroomversnellingen vanuit de hangmat was ook niet mis mag ik wel zeggen. Voor de lunch moesten we maar even gaan vissen, om aas te vergaren om later bij de waterval te vissen naar de grote Anyumara’s. Henki viste de een na de ander soepel uit het water, ook Anke en Lieke hadden beet, ik ben echter niet verder gekomen dan een bescheiden geknabbel aan mijn aas. Ik had meer succes met het vangen van de reeds opgeviste visjes die uit de emmer sprongen in de hoop hun vrijheid weer te veroveren. Na de lunch gingen de zwemvesten weer aan om zo weer een stuk mee te dobberen in de stroming, dichter bij de waterval werden we echter vriendelijk verzocht toch de boot weer in te klauteren.. en dat bleek ook wel nodig. Een stuk kleiner dan Blanche Marie, maar niets minder indrukwekkend. Een groot geheel van rotsen bedekt met waterplanten en omringd door kolkend water, waarin het heerlijk vertoeven was. Het was noodzaak om geregeld in het water te stappen waar mogelijk want de rotsen waren zo immens heet dat langer dan 2 tellen stilstaan niet grappig meer was. Dit tot groot amusement van onze gidsen die een dusdanige dikke laag eelt onder hun voeten hebben verschaard dat zij gerust konden blijven staan op deze kookplaten. Als zeemeerminnetjes lagen wij verspreid over rotsen tussen het water te genieten van het warme zonnetje. Met veel pijn en moeite kreeg de gids ons eindelijk zover om terug te keren want we hadden nog een flinke vaartocht voor de boeg voor terugweg, waarbij de boot nog over de stroomversnelling getrokken moest worden. Wederom genietend van een heerlijk verfrissend stukje watermeloen en pogend de schillen zo vaak mogelijk over het water te laten ketsen alvorens deze opgegeten werden, werden we verrast door een afkoelend tropisch buitje. Dit bracht een geheel toepasselijk muzikaal intermezzo teweeg.. elk lied waarin de regen voorkwam heeft uit volle borst de revue gepasseerd. Lekker nagloeiend van de zon en zeer voldaan zocht ik die avond de hangmat weer op om heerlijk in te wiegen tot het mijn bedtijd was.sula aan de overkant van het strand..visje gevangen.. groot he?onze boot..anyumara gevangen... waterval...waterval...saampjes op de rots...
waterval...Ariel... de kleine zeemeermin...waterval...1...2..........3!zogenaamd comfortabel tussen de rotsjes neergevleid
tja ik weet dit ook niet zo goed uit te leggen.. ;)smile!hallo allemaal!

Even vastleggen hoe de heren dat doen..

Dag 4 stond in het teken van een heuse sportdag met de Palumeuse Hiawatha’s&Zilverslangen (voor wie deze naam niet bekend in de oren klinken: Donald Duck, prima lectuur).
Niet geheel volgens Henki’s programma, maar uiteindelijk hebben we alles weten in te plannen. Een Amerikaanse vrijwilliger van the Peace Corps, Matthew, had een sportdag georganiseerd voor de schoolkinderen waarin ze allerlei leuke activiteiten konden doen gecombineerd met ‘gezondheidslessen’ over bijv. tanden poetsen en gevarieerd eten (niet alleen rijst en kip!)
Ik was aangewezen bij juf Patty bij de ‘three-legged-race’ en mocht derhalve vakkundig de beentjes van de vele kindjes vastbinden en geamuseerd toekijken hoe zij al struikelend de finish probeerde te bereiken. Lieke stond bij het limbo-dansen en Anke bij de kruiwagen-race.. alledrie hebben we ons enorm vermaakt en ik vond het super om iets te kunnen doen met de dorpsbewoners en met name de kleine indiaantjes zonder dat het een hoog poppenkastgehalte kreeg. Daar was ik namelijk een beetje bang voor wat betreft de culterele activiteiten. Tussen de sportdag-activiteiten door kregen we ook nog een nijverheidstraining van een aantal van de oude garde indianen en ik was benieuwd naar de authenticiteit van deze activiteiten, maar het was geen poppenkast speciaal voor ons, de toerist, het was namelijk heel duidelijk zo dat het in hun cultuur past om ‘vreemdelingen’ welkom te heten en ondanks dat de activiteiten voor ons werden getoond was het vooral ook zo dat zij zeer trots waren op hun traditionele werkzaamheden en ons die dus ook vol trots toonden. De een maakte muziek op een schildpad(schild) en de ander op een hertenbeenbot, ook werd er gevlochten en katoen gespind en als klap op de vuurpijl mochten wij onze eigen kwaliteiten tonen met de pijl en boog, ik bleek er verassend begaafd in te zijn en kan dus gewoon mee op zwijnenjacht genomen worden een volgende keer. Matthew vroeg me nog wat groepsfoto’s te maken voor de school en het touwtrek-festijn wat daarna uitbrak is ook goed vastgelegd op de gevoelige plaat.
Die middag restte ons nog een jungle-tocht met vooral veel informatie over medicinale planten en bomen. De bitterheid van de boomschors die preventief tegen malaria hoort te werken wegens een bepaald gehalte aan canine staat nog behoorlijk in mijn geheugen gegrift.. blegh! Ook de knoflook-liaan lijkt niet geschikt voor een avondje stappen.. toch was het leuk en interessant te horen wat de indianen allemaal waarvoor gebruiken.
Die avond sloten we ons programma af met een kampvuur waarbij er vooral moppen werden getapt en het raadsel gedeeld, ook nu weer werden we begroet door een heldere sterrenhemel en hoorden we een brulapen-koortje op de achtergrond."Morning has broken...""...like the first morning..."peddel peddel...Hops hops..Hink hink hups..Goed opletten lieve kindertjes...eitje das duidelijk..say cheeeeeeeeeeese..tug of war!Maku laat zien hoe het moet

De laatste dag zijn we nog door het dorp gewandeld, hebben we Matthew’s hut bewonderd en afscheid genomen van het dorpshoofd alvorens weer in het vliegtuig te stappen en de reis terug naar Paramaribo, Overbridge te maken.

Life is a beach!
Ik heb echt een heerlijk tripje gehad en kan vol goede moed en frisse energie aan de slag voor mijn stageopdracht en vooral scriptie, die nog het nodige werk behoeven. Nog maar 5 weekjes en we keren weer huiswaarts en dan moet het meeste toch echt voltooid zijn, hard aan de slag maar weer dus!!

Een hele zonnige groet en dikke kus vanuit de hangmat,
Anne

TIP!

Hallo allemaal,

ik weer..

Bji deze even alleen de mededelnig dat mijn foto's nu WEL gelukt zijn bij het vorige verhaal, dus schroom niet en ga vooral even kijken! :)

..en: surf geljik even naar www.annovyn.org! Kijk dan bij 'voetballertjes in afrika'
De insiders weten allemaal vast nog wel dat dit de site was waarop Gert & ik om geld gebedeld hebben voor de voetballertje uit de township in Port Alfred.. Dit keer geen gebedel, maar leuke foto's van de afrikaanse helden in HEEZER tenue.. jaja, het is heus waar! leuk leuk dus!

Morgenochtend zit ik in een ieniemienie vliegtuigje op weg naar Palumeu, dus hopelijk meer smeuigs over een tijdje!

Kus Anne

Alive and Kicking! (MET FOTO'S!)

Ja ja, het leeft! Lang niks van me laten horen, maar zal iedereen bij deze weer even bijpraten!

Mijn paps & mams zijn hier een maand geweest en van die maand tijd kan ik slechts 1 foto laten zien en dat is er 1 van ons laatste kwartiertje samen op het vliegveld vlak voor vertrek!

Smile!

..maar daarvoor heb ik ze natuurlijk nog wel een paar keer gezien. We zouden eigenlijk ook nog een leuk tripje samen gaan maken stond op de planning alleen dat is niet helemaal doorgegaan! Er stonden zoveel mensen te trappelen om door de beroemde dokter van Spreeuwel en zijn vrouw geholpen te worden dat zij een druk schema hadden met slechts enkele daagjes vrij: dus om toch af en toe te ontspannen zijn zij 2x een weekendje naar Overbridge gekomen. Genietend van het strand, ons gezelschap maar bovenal de warme douche hebben ze er prima vertoeft!

Het eerste weekend waren ze niet alleen, maar in het gezelschap van de ‘grote baas’ van het Catharina ziekenhuis, Roelof, die was slechts een paar daagjes in Suriname en had daarin allerlei verplichtingen samen met mijn ouders. Om het nuttige met het aangename te verenigen heb ik een weekendje Overbridge geregeld incl. een tripje naar Brownsberg.. en heel naar, maar ik moest mee!! It’s a dirty job, but somebody’s gotta do it..
Op naar Brownsberg waar we vol goede moed naar de Leo Val liepen om daar heerlijk te zitten en te genieten van de omgeving, en tot grote vreugde van ‘gids’ Lloyd besloten om niet meer verder door naar de Irene Val zouden lopen (hij moest namelijk datzelfde weekend nog een keer met een groep Brownsberg veroveren). Maar het had niet alleen voor Lloyd voordelen, want nu we wat meer ruimte in ons rooster hadden konden we doorrijden naar het stuwmeer bij Brokopondo, het dr. Van Blommestein Stuwmeer.. dit schijnt bij de ouderlijke generatie heel wat belletjes te doen rinkelen want de geschiedenisboekjes schijnen er in hun tijd vol mee gestaan te hebben ..Ik vond het wel mooi..!
Onder het genot van “Lloyd’s Lovely Love Songs”, die hij stilletjes doch met (zeer) hoge stem meezong, vonden we onze weg terug naar het resort.
Het weekend dat ze zouden vertrekken moesten Lieke & ik gewoon werken en konden we dus eigenlijk niet naar Zanderij (de luchthaven), er was echter weinig te beleven op het resort en het was dus geen probleem om toch te gaan!!Zie je wel.. hard aan het werk dus! ;)
(...en nee, Lieke ligt niet in die hangmat boven me!)

We hebben dat weekend helaas wel een behoorlijk Nederlands getint weertje gekend en dat had nogal een uitwerking op de wegen vanaf en op het resort. We hebben tot 2 maal toe de vierwielaandrijving van de auto moeten gebruik om de oprit af te komen!! De wegen zijn 1 grote modderbaan, vandaar voor iedereen thuis bij deze een zoekplaatje: rarara, waar staat onze auto!?

(1 hint: de wegen zijn van bauxiet, .. rood bauxiet!)

In de afgelopen weken hebben we verder niet heel veel spannends gedaan, maar ons wel prima vermaakt! We zijn uitgenodigd op een heuse ‘Orga’ .. en nee, voor de lolbroeken thuis orga staat niet voor het meervoud van orgie!! Het is de benaming voor het type feestje waarop wij waren uitgenodigd! Ja ja, een feestje ja! Gwen, een collegaatje, woont in Powakka, een nabijgelegen Indianendorp en daar was een feest, of wij meegingen.. Daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk, zo vaak krijg ik niet de kans om met Indiaantjes rond te hupsen! Uiteindelijk gingen Emi & Lloyd ook mee en ik heb ontzettend veel lol gehad. In de open lucht, onder het genot van een drankje een beetje dansen op een salsa-reggea-achtig muziekje, tja daar kan je me altijd voor bellen!!

We hebben ook onze eerste ‘Holy Pagwa’ meegemaakt, maar niet gevierd helaas! Holy Pagwa is een nationale Hindoestaanse feestdag hier in Suriname, een dag waarop iedereen met alle kleuren van de regenboog wordt besmeerd en bestrooid, een dag die groots aangepakt wordt in de stad (Paramaribo) en in Nickerie. Op Overbridge hadden we echter weinig activiteit die dag en Lieke & ik hebben saai aan onze verslagen gewerkt, we hebben daarentegen Holy Pagwa wel feestelijk afgesloten met een eigen feestje aan het strand! Samen met een reguliere gast en haar vriend, Kleine & Pato hebben we een kampvuur gemaakt op strand Zuid, na eerst roti te zijn gaan eten bij Emi & Lloyd (dat schijn je op Holy Pagwa echt gegeten te moeten hebben!). Met een strakheldere sterrenhemel en bijna volle maan, en een groots brandend vuurtje vond ik het een zeer geslaagde avond!!

Voor we naar huis komen worden Lieke & ik langzaam maar zeker van alle gemakken voorzien blijkt maar weer, want zoals we aankwamen zonder enige vorm luxe of meubilair zelfs, zo zijn we inmiddels voorzien van gasstel, koelkast, leenauto en jaja BEREIK! Telesur, Suriname’s enige telecommunicatiebedrijf, heeft afgelopen weekend bij ons ‘gelogeerd’ om met het topmanagement de strategie voor de komende 10 jaar te bespreken. Nooit is er bereik geweest voor de gsm op het resort, zoals geschreven in mijn eerste Surinaamse webverhaal was er sporadisch een vleugje netwerk te vangen op zeer specifieke, nauwkeurig te bepalen plekjes. De grote heren van Telesur hadden zelf natuurlijk bar weinig zin om het resort af te speuren naar een dergelijk vleugje en hebben een mast geplaatst die het gehele terrein van netwerk hoort te voorzien! Nou zijn we er allemaal erg blij mee, maar het hele terrein is niet geheel gelukt, het is om en nabij de 40m rondom de mast zelf, en slechts als je er tegenaan leunt ben je zeker van de felbegeerde streepjes op je telefoon! Desalniettemin heb ik er graag gebruik van gemaakt om mijn oma vanaf deze verre bestemming toch nog een fijne verjaardag te kunnen wensen!
Het waren overigens verder maar lastige, veeleisende gasten gedurende het gehele weekend, maar goed het is ze vergeven want ze hebben de mast laten staan! :)

De volgende foto’s kunnen schokkende beelden bevatten!
'Doet ie het of doet ie het niet?'Oopsie.. dus niet...Hmmm, da's ook lastig... !!Kijk.. stukken beter!!

Ohoh?!?! Nee hoor, het loopt nog!! Mijn beentjes functioneren nog naar behoren! Het lot wil dat Lieke haar scriptie-onderwerp over rolstoelvriendelijkheid doet. En ik was fotomodel-roller nr.1 om dit te testen wat betreft de faciliteiten op Overbridge.. Ik moet bekennen dat dit tot grote verwarring en hilariteit leidde op het resort. Geschokte collega’s die dachten dat ik niet meer kon lopen, zand waar ik niet meer uitkwam, randjes waarop ik bijna omkiepte (zie foto), te steile trappetjes die niet eens meer een uitdaging vormden.. nee, doe mij maar de benenwagen!

Volgende keer nog veel meer spannends want over een weekje gaan we naar Palumeu (mede mogelijk gemaakt door het ouderlijk front, a.k.a. papa & mama)!!
Jaja, 5 dagen lang zullen we heerlijk relaxen en genieten van het Surinaamse binnenland!! Mijn paps en mams hadden ons er het liefst zelf mee naar toe genomen maar de drukte in Nickerie liet dat niet toe en ze wilden dat Lieke en ik het toch konden ervaren... Wij zijn onze grote sponsors erg erg dankbaar!! Ik kijk er ontzettend naar uit en ga er helemaal van genieten! Hoop ook tegen die tijd mijn papa’s cameraatje een beetje onder de knie te hebben voor een leuk kiekje, of twee.. ;)

Dikke Kus,
Anne

Binnenkort op www.anneinsuriname.nl

Hallo jongens en meisjes,

Het is alweer een aardig tijdje geleden dat ik hier een nieuw verhaal geplaatst heb.. mjin excuses daarvoor. Het heeft echter meerdere redenen, A: Ik ben zowaar druk geweest met allerhande bezigheden! B: Zonder foto's is de inspiratie wat minder!
Maar ik heb alweer allerlei leuke anekdotes voor iedereen in petto! En volgende week maandag/dinsdag kunnen jullie die allemaal lezen!!

- Brownsberg met mijn paps&mams (Lloyd's Love Songs)
- Kampvuur
- Politieprocedures
- Indianenfeestje

...dat en nog veel meer, volgende week bij u op de buis!! :)

De tijd met mjin ouders is in ieder geval omgevlogen, ondanks dat ze het druk hebben gehad, heb ik ze best veel gezien en dat was heel gezellig, 2x zijn ze nog naar Overbridge gekomen en wij zijn ook nog naar Nickerie afgereisd!

Nog even een mededeling voor jullie allemaal die een lief berichtje achter hadden gelaten over het feit dat mijn camera gejat was:
Heb heeeel lief van mijn papa zijn cameraatje mogen lenen, dus ik kan voorlopig toch weer wat kiekjes schieten!! Mooi he??

Nou snel meer dus, no worries!!! Ik leef nog!
Kus Anne